Filed under: Uncategorized
ถามจริงๆ
คิดว่าอะไรคือสิ่งที่ยากที่สุดในชีวิตของตัวเอง?
ทุกวันนี้ กุยังไม่เข้าใจ
และให้คำตอบตัวเองว่า
สิ่งที่ยากที่สุด คือ การชนะใจตัวเอง!!!!
“เหตุผลอันสมควรที่จะชวนให้คนเราเลิกพยายาม”
เคยสอนเพื่อนใช้คอมทางโทรศัพท์ไหมคับ?…
never mind: เออ ตอนแรกเลยเนียมึงเข้าไปใน My Computer
mind: …อยู่ไหนวะ
never mind: มึงมองหาไอคอนรูปคอมพิวเตอร์อ่ะ มันจะเขียนไว้แหละว่ามายคอมพิวเตอร์..
mind:ไม่เห็นมีเลย…
never mind:หน้าจอมึงเป็นอะไรเนียตอนนี้…
mind:แบบยังงัยอ่า…อินเตอร์เน็ตอ่า
never mind:มึงไปที่ Desktop ก่อนซี่…
mind:ทำงัยวะ…?
never mind: Browser บนหน้าจอมึงน่ะปิดไปก่อน
mind:บราวเซอร์คืออะไรวะ…? แล้วเดสท็อบคืออะไรวะ…?
never mind: …มึงไม่ต้องถามมาก อธิบายแล้วมึงจะรู้มั้ยเล่า ทำที่กูบอกให้รอดก่อนเหอะ ปิดเน็ตไปก่อนนนน..
mind:ปิดยังงัยเล่า…
nevermind:…มุมบนขวาที่เป็นกากบาทอะ คลิกซะ…
mind:แล้วเดี่ยวกูจะกลับเข้ามาตรงอีกได้ไหม?..
never mind:เออ…ได้สิ คลิกปิดไปก่อน..
mind:เออ…ปิดแล้ว
never mind:ทีนี้เจอยัง MyComputer อ่ะ?
mind:เออ..แล้วทำงัยต่อ..
never mind:มึงดับเบิลคลิ๊กเปิดมันออกมาซะ
+(และแล้วในที่สุด)
never mind:มา…กูเองดีกว่า
mind:ดับเบิลคลิ๊กนี้ทำงัย?…
never mind:มึงคิดซะว่า 20 นาทีที่ผ่านมานี่ ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นก็แล้วกัน มึงไปแปรงฟันแล้วเข้านอนเลยไป เดี๋ยวพรุ่งนี้กูไปทำให้บ้าน!
ref:aday
เรื่องบางเรื่อง ความจิงผมเองไม่ต้องไปแส่รู้ก็ได้ เพราะเมื่อรู้แล้ว มันก็ไม่สบายใจ
ใครคิดยังงัย เค้าก็คิดในแบบของเขาในมุมๆหนึ่ง
คนเราใช่ว่าจะมองตัวเองได้ทุกมุม หลายๆมุมก็ต้องให้คนอื่นมอง
คนอื่นมองดี ไม่ดี ก็เป็นสิทธิ์ของคนอื่น เราไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้นิหว่า
เราเองก็ไม่ได้เป็นคนใจเย็นอะไร
เห็นอะไรไม่ถูกใจ นิดหน่อยก็ทำให้เป็นเรื่องใหญ่จนได้
อ่านพีวายถึงเรื่อง EQ สำหรับคนที่ EQ ต่ำ จะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้
เราเองก็มีมุมมองของ Entity เป็น นักศึกษา
แล้วยังจะทำตัวไร้การศึกษาแบบนี้ ก็มีแต่ความฉิบหายเข้าหาตัว
ถึงใครจะมองอะไรต่างไป ตอนนี้ก็คงจะไม่เถียงอะไรซักคำ
เพราะ ก็รู้ตัวเองดี ว่าไม่ได้เป็นคนดีอะไรหนักหนา
จะให้เพอร์แฟ็กตามมุมมองคนอื่นทั้งหมดก็ทำไม่ได้จิงๆ
ต่างถิ่น ต่างความคิด ต่างวัฒนธรรม เมื่อมาอยู่ด้วยกัน ก็ต้องใช้กฏเดียวกัน
ในบางสถานการณ์ คนเราก็ต้องการแค่สิ่งที่อยากได้ยิน
เคยมั้ยที่เกิดความรู้สึกว่าอยากได้คำปรึกษา อยากคุยกับใครซักคน
สมมติว่ามีเพื่อนชื่อคุณเอและคุณบี
บางเรื่อง เราเลือกคุณเอให้รับฟังและรับฟังความเห็นคุณเอ
แต่ในบางเรื่อง เราเลือกคุณบี
เคยแอบสังเกตมั้ยว่า…หลายๆครั้ง เราเดินเข้าไปหาใคร
เพราะเราคิดว่า คำตอบจากคนนั้น…จะเป็นสิ่งที่เราอยากฟัง
บางที…เราอาจจะอยากได้แค่ความมั่นใจ ให้กับสิ่งที่คิดไว้แล้วเท่านั้น
บางทีมีคนมาขอคำปรึกษาเรา แล้วเราเลือกที่จะให้คำปรึกษาในด้านที่(คิดว่า)เค้าไม่ค่อยอยากทำ
เค้าก็เอาอีกด้านนึงมาเถียงกะเราซะงั้น
เถียงจริงๆนะ จะเป็นจะตายเลย
เราฟังแล้วก้อ…มรึงหน้าตามั่นใจมากเลย…ละมาถามกรูทำด๋อยไรฟระ
ต่อจากนี้ ต้องมีบางอย่างเปลี่ยนไปจากเดิมแน่นอน
ผมไม่อยากรับปากในสิ่งที่คิดว่าตัวเองทำไม่ได้
และการตัดสินจัยของผม ผมก็ไม่เคยมั่นใจอะไรได้ 100%
Filed under: Never mind
ผมเป็นคนที่ไม่มีเพื่อนสนิทเยอะ หรือเพื่อนน้อยนั้นแหละ
เพราะผมไม่ชอบการพูดคุยกับคนแปลกหน้า และพูดจาไม่เก่ง จะรู้สึกอึดอัดมากทุกๆครั้งที่ต้องคุยกับคนที่ไม่คุ้นเคย
และมีอย่างนึงที่แปลกแต่พึ่งมาสังเกตุเจอตอนหลังๆนี้เองว่า ตัวเองเป็นคนที่เลิกกับคนเยอะมาก ทั้งเลิกคบเพื่อนและเพื่อนไม่คบผม
เพราะถ้าคุยกันไม่รู้เรื่อง สำหรับผมก็เลิกคบกันไปเถอะ อย่าคุยกันเลยคำราญ
ผมมีกฏในการคบคนอยู่ 2-3 ข้อ
1.ไม่เลวไม่หัวหมอ ไม่เลวในที่นี้ไม่ใช่ว่าต้องดีทุกกระเบียดนิ้ว แค่อย่าเลวทุกลมหายใจ
2.โง่ จน แต่จริงใจ ไม่เห็นเสียหายตรงไหน ดีกว่ารวยแล้วกวนส้น เอาแก่ใจตัวเอง
เพื่อนที่คบกันด้วยความจริงใจ ที่ผ่านมา ก็มีหลายครั้งที่กระทบกระทั้งกัน บางทีเพื่อนทำไม่ได้ดั่งใจผม ผมทำไม่ได้ดั่งใจเพื่อน
แต่ ลึกๆรู้ว่าจริงใจต่อกัน และที่สำคัญไม่ซ้ำเติมเมื่อต้องเผชิญหน้ากับปัญหาที่ใหญ่หลวง ไม่ว่าจะพึ่งด่ากันเมื่อตะกี้แต่วินาทีต่อมามีปัญหาเข้ามาก็จะกอดคอกันเผชิญ มันทุกๆปัญหาไม่เคยทิ้งกัน
ลิเวอร์พูลก็เปรียบเหมือนเพื่อนสนิทคนนึงของผม ซึ่งประกอบไปด้วยทุกๆส่วนของทีม ซึ่งนั้นหมายถึงพวกเขาก็เป็นเพื่อนรักของผม
ก็จะไม่เป็นเพื่อนรักได้ยังไง ก็เวลาที่พวกเขาดีใจกันสุดๆ ผมก็ดีใจไปด้วย วันไหนที่พวกเขาผิดหวังที่สุด ผมก็เสียใจไม่แพ้กัน
ชีวิตผมไม่เคยซ้ำเติมเพื่อน
ไม่เลวพอขนาดที่เวลาเขาทำให้ผมดีใจ ผมก็เฮไหนเฮด้วย
แต่วันไหนที่เพือนกำลังเสียใจอย่างที่สุด ผมออกมาตะโกนไล่ ให้ไปไกลๆ
และผมจะไม่มีวันเลวเช่นนั้นแน่นอน
ถ้าเชียร์ลิเวอร์พูลแล้วมีความสุข ต้องทุกข์ไปกับลิเวอร์ให้ได้ด้วย
เวลาจะลุกขึ้นยืนใหม่อีกครั้ง
จงก้มหน้ายอมรับมัน
อย่าแหกปากไร้สาระให้อายดิน
เขาจะรู้ว่า
ใจไร้สิ้นน้ำยา
ไม่แน่ใจอยู่ซักพักใหญ่ๆ
หลังจากที่ได้คิดอยู่นาน น๊าน นานน
ก็ตัดสินใจเปิด Blog ขึ้นมาเป็นจริงเป็นจัง
คิดชื่อblogอยู่ซักพัก ก็ get ชื่อมากมายมาอยู่ใน List
แต่เรื่องไม่ขาดฝันก็เกิดขึ้นได้เป็นธรรมดาสำหรับการพยายามเริ่มทำบางอย่าง
แน่นอน ชื่อที่ List มาประมาณ 5 ชื่อ โดนใช้งานไปหมดทุกชื่อ
ซักพักเริ่มเซ็ง ลองสมัครไปหลายชื่อ เล่นไปซักพัก….
ซักครู่นึง ปวดอุนจิ เข้าห้องน้ำตามหาจินตนาการ
….และก็ได้ไอเดียเด็ดขาดกลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน
“ช่างแมร่ง”
ชื่ออะไรก็เอาไปเถอะ
i’m never mind!
….
อุปสรรค์ไม่ได้แค่เพียงแค่นั้น
ณ เวลาปัจจุบันขณะที่กำลังเขียนblogอยู่นั้นเอง
ก็มีสัญญานมาขั้นจังหวะอีกจนได้
อ้ายนัท: เห้ย!!! ไปกินข้าว
ไปก็ไป
ไปกินข้าว …..
c u later.
ps. มาทำงาน ได้อะไรบ้างยังคิดหนักแล้ว ต้องเขียนรายงานปฏิบัติการอีก จะเอาอะไรไปเขียนดีละเนี๊ยะ?
My Never Mind ^.^
