Filed under: Mind
เห็นการแสดงความคิดเห็นแล้วเหนื่อยกับการอ่านให้จบทุกความคิดเห็น
รับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็เป็นความรู้สึกและความคิดเห็นส่วนตัวเป็นส่วนใหญ่
ขอออกตัวก่อน ชอบการแสดงความคิดเห็นมาก
เพราะเป็นเรื่องที่น่ายินดีที่มีการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันในที่ชุมชน
ไม่ไปนินทา ซุบซิบกันเอง
ความขัดแย้งในระดับทีพอเหมาะ จะทำให้เกิดการพัฒนา
การพัฒนาก็มาจากความร่วมมือ
สิ่งที่ยากที่สุด คือการทำให้คนอื่นยอมรับ (ความคิดเห็นที่แตกต่างหรืออะไรก็ตามแต่)
ทุกคนมีเส้นทางและเป้าหมายเดียวกัน แต่สองข้างทางของทุกคน…ต่างกัน
ระยะทางไม่ได้สำคัญที่เป้าหมาย
อยากให้น้องๆร่วมกันทำงานให้เต็มที่และสนุกกับงาน
คำตอบที่พี่ๆคาดหวังไม่ใช่ว่างานจะออกมาดีหรือไม่ดี
แค่เห็นน้องๆทำงานกันอย่างเต็มที่และเต็มใจ พี่ๆก็ได้สิ่งที่อยากเห็นแล้ว
อยากให้น้องและพี่ๆเองลองตั้งคำถามกับตัวเอง
เราทำประโยชน์อะไรให้ภาคได้บ้าง?
พวกพี่ๆ ยิ่งโต ก็ยิ่งรู้สึกห่างจากน้องๆ
ไม่ได้เข้าไปไกลชิดเหมือนกับที่ปีสองสนิทกับปีหนึ่ง
รุ่นน้องไม่ทักทาย ไม่นับถือ ไม่รู้จัก ไม่ยกมือไหว้ พวกพี่ๆไม่เคยเก็บไปคิด
อยากเห็นมิตรภาพที่เกิดขึ้นในภาคคอมมากกว่าความสำเร็จของงานที่จะทำมากกว่า
ทุกคน มีทั้งคนชอบและคนเกลียด
คนที่ชอบไม่ใช่ปัญหา แต่น่าเชิดชู
คนที่ชัง สำหรับพี่ ความเงียบอาจเป็นคำตอบที่ดีที่สุด
อย่าแสดงอาการให้คนอื่นเห็นจุดอ่อนของตัวเองเลย ว่าเรากำลังมีปัญหา
สุดท้ายแล้วครับ
เขียนยาวขี้เกียจอ่าน หาใจความไม่เจอว่าจะบอกอะไร
สุดท้ายจริงๆ
เวลาเราทำอะไรเพื่อตัวเอง เราก็ได้แค่ตัวเอง มีความสุขแค่ตัวเราเอง
แต่การที่ทำอะไรเพื่อคนอื่น ก็เหมือนเราแชร์ความรู้สึก แชร์น้ำใจให้คนอื่น
เวลาที่เป็นผู้ให้แล้ว ซักวันเราจะรู้สึกเหมือนได้รับมากกว่าเป็นเท่าตัว
สุดท้ายจริงๆๆ
อยากผูกข้อมือ อยากพูดคุยกับน้องๆทุกคนที่สุดเลยครับ
ยิ่งโต เวลาก็ยิ่งเหลือน้อย และเดียวมันจะยิ่งสำคัญ
connecting กับพี่ๆ น้องๆ เพื่อนๆ ให้มากๆน่ะครับ
มิตรภาพมันสำคัญจริงๆครับ อย่าปล่อยให้ความรู้สึกแย่ๆกลายเป็นอคติ
อย่าให้เราจบไปมีคนรู้จักที่นับเป็นเพื่อนเหลืออยู่ไม่กี่คนเลยครับ
ขอโทดน้องๆน่ะครับ ที่เข้ามาแทรกแซง แสดงทัศนคติส่วนตัวครับ ^.^
Leave a Comment so far
Leave a comment
