Never mind’s Blog

จากกระทู้ของคอมไซน์ธรรมศาสตร์

เห็นการแสดงความคิดเห็นแล้วเหนื่อยกับการอ่านให้จบทุกความคิดเห็น

รับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็เป็นความรู้สึกและความคิดเห็นส่วนตัวเป็นส่วนใหญ่

ขอออกตัวก่อน ชอบการแสดงความคิดเห็นมาก

เพราะเป็นเรื่องที่น่ายินดีที่มีการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันในที่ชุมชน

ไม่ไปนินทา ซุบซิบกันเอง

ความขัดแย้งในระดับทีพอเหมาะ จะทำให้เกิดการพัฒนา

การพัฒนาก็มาจากความร่วมมือ

สิ่งที่ยากที่สุด คือการทำให้คนอื่นยอมรับ (ความคิดเห็นที่แตกต่างหรืออะไรก็ตามแต่)

ทุกคนมีเส้นทางและเป้าหมายเดียวกัน แต่สองข้างทางของทุกคน…ต่างกัน

ระยะทางไม่ได้สำคัญที่เป้าหมาย

อยากให้น้องๆร่วมกันทำงานให้เต็มที่และสนุกกับงาน

คำตอบที่พี่ๆคาดหวังไม่ใช่ว่างานจะออกมาดีหรือไม่ดี

แค่เห็นน้องๆทำงานกันอย่างเต็มที่และเต็มใจ พี่ๆก็ได้สิ่งที่อยากเห็นแล้ว

อยากให้น้องและพี่ๆเองลองตั้งคำถามกับตัวเอง

เราทำประโยชน์อะไรให้ภาคได้บ้าง?

พวกพี่ๆ ยิ่งโต ก็ยิ่งรู้สึกห่างจากน้องๆ

ไม่ได้เข้าไปไกลชิดเหมือนกับที่ปีสองสนิทกับปีหนึ่ง

รุ่นน้องไม่ทักทาย ไม่นับถือ ไม่รู้จัก ไม่ยกมือไหว้ พวกพี่ๆไม่เคยเก็บไปคิด

อยากเห็นมิตรภาพที่เกิดขึ้นในภาคคอมมากกว่าความสำเร็จของงานที่จะทำมากกว่า

ทุกคน มีทั้งคนชอบและคนเกลียด

คนที่ชอบไม่ใช่ปัญหา แต่น่าเชิดชู

คนที่ชัง สำหรับพี่ ความเงียบอาจเป็นคำตอบที่ดีที่สุด

อย่าแสดงอาการให้คนอื่นเห็นจุดอ่อนของตัวเองเลย ว่าเรากำลังมีปัญหา

สุดท้ายแล้วครับ

เขียนยาวขี้เกียจอ่าน หาใจความไม่เจอว่าจะบอกอะไร

สุดท้ายจริงๆ

เวลาเราทำอะไรเพื่อตัวเอง เราก็ได้แค่ตัวเอง มีความสุขแค่ตัวเราเอง

แต่การที่ทำอะไรเพื่อคนอื่น ก็เหมือนเราแชร์ความรู้สึก แชร์น้ำใจให้คนอื่น

เวลาที่เป็นผู้ให้แล้ว ซักวันเราจะรู้สึกเหมือนได้รับมากกว่าเป็นเท่าตัว

สุดท้ายจริงๆๆ

อยากผูกข้อมือ อยากพูดคุยกับน้องๆทุกคนที่สุดเลยครับ

ยิ่งโต เวลาก็ยิ่งเหลือน้อย และเดียวมันจะยิ่งสำคัญ

connecting กับพี่ๆ น้องๆ เพื่อนๆ ให้มากๆน่ะครับ

มิตรภาพมันสำคัญจริงๆครับ อย่าปล่อยให้ความรู้สึกแย่ๆกลายเป็นอคติ

อย่าให้เราจบไปมีคนรู้จักที่นับเป็นเพื่อนเหลืออยู่ไม่กี่คนเลยครับ

ขอโทดน้องๆน่ะครับ ที่เข้ามาแทรกแซง แสดงทัศนคติส่วนตัวครับ ^.^

*ความอบอุ่นใจใจ ที่ได้รู้สึกว่าตัวเองสำคัญ*
ประหลาดใจที่สุดในรอบปีที่ผ่านมาก็วันนี้แหละ

เกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันขึ้นกับตัวเองจังๆเมื่อกลางวันที่ผ่านมา

….สืบเนื่องจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้

มีโทรสับจากน้องสาวเข้ามากลางดึกตอนประมาณสี่ทุ่ม (ผมเองไม่ได้รับสาย)

และมีการพูดคุยกัน (ประมาณเที่ยงคืน)

มีการนัดพบกันที่สถานที่ดังแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ

ช่วงเวลานัดประมาณเก้าโมงเศษ

แต่เจอหน้ากันจริงๆ สิบเอ็ดโมงครึ่ง (โค๊สเลท)

เป้าหมายคือร้านอาหารชื่อดังในเครือโออิชิ

เกิดความรู้สึกเอะใจกับของขวัญที่น้องสาวถือมาขณะนั้น

(คิดอยู่ในใจ กล่องนั้นเป็นของเราชัวว์)

ถือมาโจ่งแจ้งขนาดนั้น ไม่คิดจะเซอร์ไพรส์กันเลย

เป็นของขวัญวันเกิดย้อนหลัง…ของผมเอง ^.^

ในขณะระหว่างเดินทางไปร้านอาหารชื่อดังในย่านสยาม

บนรถไฟฟ้าBTS คนเยอะมาก ในมือมีของเต็มสองมือ

ผมอาสาขอถือของขวัญของผมเอง

และขณะเดียวกัน ก็สังเกตเห็นในมืออีกข้างหนึ่งของน้องสาว

มีสมุดเล่มหนึ่ง ด้านหลังเป็นชื่อมหาวิทยาลัยศิลปากร

ปกหน้าคล้ายว่าจะเป็นรูปผมเองอยู่บนปกสมุด

เอ่ยปากถาม….

ผม: สมุดอะไรอ่า ถือให้มั้ย?
น้องสาว: อย่าเพิ่ง เดียวค่อยดู!
ผม: (อะไรของเค้า?)
…

มาถืงร้าน ยืนต่อคิวซักพักก็ได้เข้าไปนั่งกินในร้านซะที

ระหว่างกินก็แลกเปลี่ยนความคิดเห็น ยิงคำถามโต้กันไปมา

ในท้องก็เริ่มเน้นไปด้วยอาหารจานบุ๊ฟเฟ่

ก็มาถืงช่วงเวลาที่จะต้องจากไปทำภาระกิจของแต่ละคน

….ระหว่างนั้นเอง

เรื่องประหลาดใจที่สุดในรอบปีที่ผ่านมาก็เกิดขึ้น

สมุดเล่มนั้นถูกโอนกรรมสิทธิ์เป็นของผม

แต่ยังเป็นเจ้าของไม่เต็มตัว

เพราะยังไม่สมบูรณ์…

สิ่งที่ทำให้ผมสุดประทับใจและประหลาดใจที่สุดเลยคือ

ความละเอียดอ่อนสมุดเล่มนี้

เปิดปุ๊บรู้เลยครับ ทำด้วยใจจริงๆ

ไม่ใช่แค่บรรยายความรู้สึกใส่กระดาษเท่านั้นครับ

เปิดกี่ครั้ง ก็ยังรู้สึกว่า มีอะไรมากกว่าที่สื่อมาในกระดาษ

รูปภาพบรรยายความรู้สึก เพิ่มความรู้สึกประทับใจได้มาก

ดูรูปแล้ว มองเห็นถึงเรื่องราวที่ผ่านๆมาในอดีต

ไม่คาดหวังมาก่อน ว่าจะได้อะไรพิเศษแบบนี้

นี้แหละครับ ความอบอุ่นในหัวใจ

….

ผมเป็นคนนึงที่เลือกอยู่ในที่ที่ตัวเองรู้สึกว่าสำคัญ

ทุกครั้งที่อยู่กับน้องสาวคนนี้ ผมรู้สึกว่าตัวเองสำคัญเช่นกัน

และน้องสาวคนนึ้ก็สำคัญมากในการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในชีวิต

โดยเฉพาะ

-การคิดเรื่องราวต่างๆในด้านบวก

-เรื่องบางเรื่องเราไม่ต้องรับรู้ก็ได้ ถ้าทำให้ไม่สบายใจ

อีกมากมายไม่รู้จบ

แล้วก็ผ่านไปอีกหนึ่งวันกับความประทับใจ

ชีวิตยังคงต้องก้าวถอยหลังไปข้างหน้า

ใครว่าอดีตไม่สำคัญ

อย่างน้อยที่สุดก็เป็นบทเรียนให้กับทุกวัน

อย่าตั้งความหวังกับอนาคตจนไกลเกินเอื้อม

ระยะทางไม่ได้สำคัญที่เป้าหมาย

สองข้างทางมีเรื่องราวมากมาย

ค่อยๆหวังกับสิ่งเล็กๆ เก็บเรื่องราวดีๆให้ตัวเองมากๆ

ใช้เวลาค้นหาความเป็นตัวเอง

หาความสุขของตัวเองให้เจอ

ทำในสิ่งที่ชอบ แล้วจะอยากทำเอง

ขอบคุณที่อ่านเรื่องราวที่ผมอยากจะแชร์

ขอบคุณน้องสาว

ขอบคุณ ขอบคุณ

MyNeverMind
iOhm ^.^

ก่อนอื่นเลยต้องขอบคุณสุดๆสำหรับคำอวยพรของทุกๆคนที่ส่งมาให้ในวันเกิด

อยากจะของคุณเป็นการส่วนตัวแต่ละคนไปครับ…

Special messages

น้องหมิวก่อนเลยครับ เป็นคนแรกครับที่แฮปผมในวันเกิด ตั้งแต่รู้จักกันมา น้องหมิวไม่เคยลืมเลยซักปีครับ

ขอบคุณมากน่ะ ^.^

โบว์เพื่อนเลิฟ ตามมาติดๆเลย ห่างกันแค่วินาทีเดียว เพื่อนเลิฟคนนี้ ไม่เคยลืมวันเกิดผมเลยเช่นกัน ซึ้งมาก

มายครับ T.T ขอบคุณมั๊กๆ

คนนี้ซึ้งที่สุดของวันเลยครับ เพื่อนเดย์ ส่งมาซะซึ้งเลย คนนี้ จำได้ตั้งแต่ซื้อของวันเกิดชิ้นแรกให้ผมเลยครับ

และไม่เคยลืมวันเกิดผมเช่นกัน สำหรับเพื่อนคนนี้ special thank เลยครับ ขอบคุณจริงๆ

ขอบคุณณิ หลังจากที่ไม่เคยแฮปซักปี ปีนี้เป็นปีแรก คงหวังจะแก้ตัวปีที่แล้วที่ลืมกัน – -” แต่ยังงัยก็ขอบ

คุณมากน่ะ

พี่ซัน(พี่ชาย) ขอบคุณสำหรับ Forward sms ที่ผมเคยส่งให้ไป ตอนนี้กลับมาอยู่ในเครื่องผมอีก

ครั้ง แต่เปลี่ยนสถานะเป็น sender msg แทน – -”

น้องก๊าซ (น้องชายฝาแฝดคนพี่) คนนี้เห็นถึงความพยายามในการที่จะพิมพ์ภาษาอังกิดส่งมา ขอบอกว่า

อ่านไม่รู้เรื่อง ฮ่าๆๆ แต่เห็นถึงความพยายามสุดๆ    ซึ้งครับ ขอบคุณมาก

น้าแจ้ง (น้องสาวคุณแม่) สามคนหลังนี้ น่าจะอยู่ในที่เดียวกัน ดูจากเวลาที่ส่งมา ความจริง มัดรวมอันเดียว

ส่งมาทีเดียวก็ยังซึ้ง เหอะๆ  ขอบคุณมากๆครับ

น้องแก๊ส (น้องชายฝาแฝดคนสุดท้อง) จะให้มันวุ่นวายไปถึงไหน ส่งมาเป็น mms เลย เปิดไม่ได้ ต่อ

เน็ตไม่ได้ ขอโทดจริงๆ อ่านไม่ได้ แต่ยังงัยก็มี List วันเกิดละกันน่ะ ขอบคุณมาก

มีน คนนี้เป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดเลยครับ เป็นเพื่อนที่ผมให้เกียรติมากๆเลย ถึงจะไม่มีอะไรพิเศษ แต่เพื่อนคนนี้

ยังเหมือนเดิมตั้งแต่สมัยเรียนประถม ตอนนี้มหาลัยจนจะจบแล้ว ก็ยังไม่เคยลืมวันเกิด และยังเหมือนเดิมเลย

ซึ้งมากจริงๆครับ สุดบรรยาย ขอบคุณมากครับมีน

ป้อม เพื่อนคนนี้รุ่นเดียวกัน แต่เรียนมหาลัยจบไปแล้วสองปี ไม่รู้จะขยันอะไรหนักหนา จำวันเกิดผมได้เพราะ

ผมเกิดวันเดียวกับคุณแม่เค้า ฮ่าๆๆๆ ขอบคุณสำหรับ sms วันเกิด ตั้งแต่รู้จักกันมา ไม่เคยลืมวันเกิดผม

เช่นกันครับ ขอบคุณน่ะครับ

เพื่อนจักรครับ มาช้าหน่อย แต่ไม่พลาดเช่นกัน รู้จักกันมา ก็ไม่เคยลืมวันเกิดผมเช่นกัน ขอบคุณมากสำหรับ

คำอวยพรจากนักธุรกิจหนุ่มกำลังจะแรง

นัท เพื่อนเลิฟอีกคน ที่ทำเป็นเนียน บอกส่งตั้งแต่เที่ยงคืนวันที่สาม แต่กลับได้ sms ตอนตีหนึ่งสิบห้าของ

วันที่สี่ ฮ่าๆๆ ขอบคุณมาก เป็นเพื่อนชายสองคนแรก(พร้อมโอ)ที่โทรมาแฮป ขอบคุณจากใจจริง ซึ้งๆT.T

พี่กุ๊ก ตอนนี้ไม่รู้ว่าเป็นลุงรึยัง แก่ได้ทุกวันจริงๆ คนนี้smsมาตอนตีหนึ่งเศษ ของวันที่สี่เช่นกัน ขอบคุณมาก

มายที่ไม่ลืมกัน ยังจำเจ้าถั่วเหลืองที่พี่เคยซื้อให้ได้น่ะครับ ขอบคุณมากน่ะครับ มาเที่ยวที่บ้านมั้งน่ะ

Special Talk(&Thank)

น้องจูนครับ ปีนี้เปลี่ยนจาก sms มาเป็น Phone เป็นน้องสาวคนแรกที่โทรมาแฮปวันเกิดเลยครับ ซึ้ง

น้องคนนี้จริงๆ ขอบคุณที่ไม่เคยลืมวันเกิดพี่น่ะครับ ขอบคุณมากจริงๆ เป็นห่วงน้อง อยากให้น้องมีความ

สุขไปทุกวันเหมือนกันครับ ^.^

น้องแป้ง ต้องขอโทดจริงๆ โทรมาตอนงัวเงียนิดหน่อย ขอบคุณสำหรับคำอวยพร ถึงพี่จะฟังไม่สะดวกเท่าไหร่ แต่ก็ซึ้งน่ะครับ ^.^ ขอบคุณน้องมากมายน่ะ ที่ไม่ลืมวันเกิดพี่ชาย ยังงัยน้องคนนี้ก็สำคัญเสมอน่ะคับ

เพื่อนโอกับเพื่อนนัท มาในสายเดียวกัน เป็นเพื่อนชายที่โทรมาแฮปเป็นสายแรก และสายเดียวของวันเกิดเลย

ครับ ไม่รู้จะซึ้งยังงัยดี แต่รู้สึกซึ้งมากมายจริงๆ ฮ่าๆๆๆ ม่ะค่อยมีใครโทรมาแฮปซักเท่าไหร่

เจี๊ยบ เป็นเพื่อนหญิงคนสุดท้ายและท้ายสุดประจำวัน ที่อวยพรวันเกิดให้ผม รู้สึกตะหงิดในใจลึกๆอยู่แล้วว่า

เพื่อนคนนี้ต้องโทรมาชัวว์ อาจจะช้าหน่อย(เพราะละเลยคุยกะกิ๊ก) แต่เป็น Phone พิเศษอีกคนนึงเลย

ครับ ขอบคุณเพื่อนเจี๊ยบมากเลยน่ะครับ

Special Thank

ขอบคุณ คุณแม่และคุณพ่อครับ ปีนี้อบอุ่นมากครับ เป็นวันเกิดที่ได้อยู่กับบ้านอีกปี รู้สึกตัวเองสำคัญที่สุดก็

วันนี้แหละ ฮ่าๆๆ โดยเฉพาะคุณแม่ ที่อุตสาตื่นมาแต่ฟ้ายังไม่สว่างเตรียมของใส่บาตรให้ และปลุกให้ผมแหก

ขี้ตาตื่นมาใส่บาตร ขอบคุณ คุณแม่กะคุณพ่อมากๆเลยน่ะครับ รักท่านมากครับ

มาถึงสิ่งที่น่าสนใจครับ โซนสีแดง บุคคลที่สมควรโดนประนาม

คนแรกเลย จ่ามู คนนี้คาดหวังมาก(จนมากเกินไป) อยู่บ้านเดียวกันแท้ๆ ไม่เห็นแม้กระทั้ง sms ซัก

ฉบับ น่ามั่นไส้มากครับ สมควรโดนประนามอย่างยิ่ง

ไอ้ป๊อบ อีกคนครับ ที่ยิ่งกว่าจ่ามู คนนี้นอนเตียงเดียวกันทุกคืน ทุกวัน แต่ไม่ยักกะเห็น sms ซักฉบับเช่นกัน

วันนี้โทรมาไม่รู้สึกผิดอะไรซักนิด(แถมไม่รู้ตัว) ยังมีหน้ามาบอกตั้งนาฬิกาไว้แฮปแล้วแต่ไม่เตื่อน อยาก

จะถุยใส่หน้าซักที – -”

น้องอร คนนี้ยิ่งไปกันใหญ่เลย เป็นน้องสาวประสาอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน ลืมวันเกิดพี่ชาย พยายามเตื่อนแล้ว

เตื่อนอีกว่าลืมอะไรไปรึเปล่า ไม่รู้สึกตัวซักนิด น่าน้อยใจที่สุด

สำหรับโซนบุคคลที่สมควรโดนประนาม ปิดรับคำอวยพรไปเรียบร้อย รับเฉพาะของขวัญครับ

สุดท้ายแล้วเป็นวันที่อบอุ่นวันนึงครับ แม้จะไม่มีอะไรพิเศษมากมาย แต่รู้สึกมีความสุขมากครับ

ขอบคุณสำหรับทุกคำอวยพรจริงๆครับ ขอบคุณมากครับ _/|\_ ซาบซึ้งน้ำตาไหล T.T

เป็นไปได้ก็อยากจะส่งความสุขที่ทุกคนอวยพรมา กลับคืนไป

เพราะอยากจะให้ทุกคนมีความสุขไปตลอดกาลเช่นกันครับ

ขอบคุณอีกซักครับสำหรับวันอบอุ่นที่มอบให้ผม

จะไม่ลืมทุกคนครับ

MyNeverMind

iOhm ^.^

ปิดฉากไปเรียบร้อยสำหรับการฝึกงานที่ได้อะไรมากกว่าที่คิด

แม้จะสิ้นสุดไปแล้ว แต่ก็ยังมีงานที่ต้องรับผิดชอบ

ซึ่งผมเองก็เต็มใจและดีใจที่ได้รับความไว้วางใจ

…
..
.

…สุดยอดผู้บริหารที่เป็นนักคิดตลอดเวลา

ดร.วสันต์ ภัทรอธิคม ผู้คิดและพัฒนาระบบรายงานสภาพจราจร (Traffy)

น่าทึ้งมากครับ ผมเองได้อะไรดีๆจากดร.เยอะมาก

สิ่งแรกที่ปฏิเสธไม่ได้เลย คือ โอกาส

ดร.เป็นคนที่มองเห็นโอกาสตลอดเวลา

เพราะโอกาสเป็นจุดเริ่มต้นของความสำเร็จ

สิ่งนึงที่จำติดอยู่ในใจเสมอ มีครั้งนึงได้คุยงานกับดร.

“อย่ามองที่ปัญหาซิ ลองมองที่โอกาส มันมีโอกาสสำเร็จใช่มั้ย?
ถ้าเรารู้ว่าออกจากห้องไปจะมีคนมาชน เราก็ไม่กล้าออก…”

เป็นคำพูดที่ฟังแล้วมีพลังจริงๆ…

…ต่อมาเป็นแง่ความรับผิดชอบครับ

อะไรคือความรับผิดชอบ?

“ความรับผิดชอบบอกได้ถึงความเป็นมืออาชีพ” (by พี่แอมป์)

การละทิ้งหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย เป็นเรื่องหน้าอายที่สุดในการประกอบอาชีพ

ผมเป็นคนนึงที่กลัวความยากของงาน กลัวว่าจะทำไม่ได้ หรือไม่เสร็จทันกำหนด

หากมีเหตุจำเป็นจริงๆ สิ่งที่บ่งบอกความรับผิดชอบได้มากที่สุดคือ …

การยอมรับผิดครับ

แล้วจะรู้สึกเหมือนกับยกภูเขาออกจากอก

สิ่งที่ขาดไปไม่ได้เลย “ความขยัน”

เคยได้ยินกันรึเปล่าครับ …เก่งไม่กลัว กลัวขยัน..

หากเป็นสมัยเรียน ผมเถียงหัวชนฝาครับ

ตอนสมัยเรียน(ตอนนี้ก็ยังเรียน)ผมเป็นคนนึงที่มั่นใจเล็กๆว่าตัวเองขยันพอ

แต่หากเปรียบเทียบผลการเรียน(ให้เจ็บช้ำ) คนที่ฉลาด หัวดี คือคนที่ได้คะแนนเยอะกว่า

อันนี้เป็นเรื่องจริงที่ผมพิสูจน์ด้วยตัวเอง และรู้สึกน้อยใจอยู่ตลอดมา

แต่หากมองข้ามการเปรียบเทียบ กลับพอใจกับสิ่งที่เป็นตัวเราครับ

….แรงจูงใจและแรงกระตุ้นในการทำงาน(เรียน)

เป็นสิ่งที่ผมได้จากการฝึกงานมากที่สุดครับ

ช่างบังเอิญมากครับ ที่ผมได้รับมอบหมายงานที่ตัวเองสนใจ

ไม่รู้ ดร.เค้ามองเฉียบขาดหรือความบังเอิญจริงๆ ที่มอบหมายงานที่ผมสนใจ

มันทำให้ผมรู้สึกว่า อยากทำงาน อยากทำให้สำเร็จ อยากทำให้คนอื่นประทับใจ

คำคมเล็กน้อย หากเราชอบ แล้วเดียวเราก็จะอยากเองครับ

เป็นเรื่องยากครับที่จะทำบางสิ่งให้เราชอบและผูกพันธ์กับมันจริงๆ

ตอนนี้ใจเริ่มคิดที่จะทำงานแล้วครับ

MyNeverMind
iOhm ^.^

Its a nice feeling when you know that someone likes you,

someone thinks about you,

someone needs you;

but it feels much better

when you know that someone

never ever forgets your birthday.

“HAPPY BIRTHDAY”.

it must be a rainy day when u were born

but it was’nt really a rain.

actually the sky was crying

becoz it lost its most cutest fairy,

happy birthday

for your birthday……..

i want to wish you a happy happy bday

& also want you to know that

you are loved by all of your friends.

always take care.

GOD bless you & ur family.

love you & Happy birthday!